Kısa kısa...

İnsanoğlu bilinenin aksine ruh oburdur. Bir başkasının ruhuna susamışız, ne tuhaf. Kendimizi beslemek için bir başka bedene hapsolmuş diğer ruha ihtiyacımız var. Ve onu son damlasına kadar tüketmeden susuzluğumuz geçmiyor. Vahşet değil de nedir bu? Ya da bir cinayet! Olay yerine döndüğümüzdeki pişmanlık, kuruttuğumuz o vadiyle tekrar yüzleşme... Kendi ruhunu tanımayan insan bir başkasınınkini nasıl yeşertebilir?